Deutsch-Nederlands

Einde blog


Duitsland is voor Nederland de absoluut belangrijkste exportbestemming. Het gaat hier om bijna een kwart van de totale uitvoerwaarde van goederen. Dit is al jaren zo. Daarna volgt België met 11%, Frankrijk met 9% en het Verenigd Koninkrijk met 8%. De USA is goed voor 5%.  Toch kijken de Nederlanders vooral naar het Westen naar de Angelsachsische landen en naar landen in het Verre Oosten. We lijken er onvoldoende bij stil te staan dat een betere aansluiting op en meer interesse in Duitsland uiteindelijk zal leiden tot meer handel tussen beide landen. Via deze blog wilde ik typische en/of opvallende kenmerken van Duitsers en Nederlanders benoemen. Zo mogelijk geef ik aan wat nodig is dat uiteindelijk naar een constructief zakelijk contact tussen beiden zal leiden. Ik ben ervan overtuigd dat in de kern oprechte belangstelling voor Duitsland en de Duitsers nodig is.

Met het voorgaande in gedachten zijn wij een jaar geleden  begonnen met deze blog en hoopten wij eraan bij te dragen dat Nederlanders vaker en met plezier naar onze directe oosterburen kijken. Het fenomeen blog was relatief nieuw voor mij. Met veel plezier heb ik in het afgelopen jaar artikelen geschreven. Ontspannend en zonder druk te voelen. Langzaam maar zeker zag ik het aantal lezers dat artikelen las, stijgen. Vorige week was het absolute hoogtepunt – zo veel lezers hadden we in het jaar dat de blog bestaat, niet gehad. Tegelijkertijd voel ik dat het schrijven van deze blog alleen inmiddels niet meer genoeg is voor mij. Het nieuwe is er af en ik kom er inmiddels onvoldoende verder mee. Ik wil van alles als het gaat om het versterken van het  contact met Duitsland en de Duitsers.  Ik sta open voor ideeen en help graag mee als je een idee hebt om Duitsland nog beter op de Nederlandse kaart te zetten.

Met pijn in mijn Duitse hart stop ik – voor nu op de top van ons blogbestaan. Dank voor je belangstelling!

Bart (brvanmeurs@gmail.com)

22. July 2011 Posted by | Uncategorized | 6 Comments

Uitverkoop in Duitsland 10 jaar na loslaten van vaste momenten


Overal zie je nu Ausverkauf en Sonderangebote. Deels nu zelfs met wel 70% korting. De winkels schreeuwen om je naar binnen te lokken.
In 2001 is in Duitsland het vaste stramien van momenten dat de uitverkoop mocht, volledig losgelaten. Wanneer begint nou de Sommerschlussverkauf nu het Rabattgesetz er niet meer is om ons een houvast te bieden? Wanneer weten we nou wanneer we naar Duesseldorf moeten scheuren om als hongerige schijnbaar doelgerichte koopjesjagers de stad leeg te kopen? Volgens de echte experts is deze vraag niet meer makkelijk te beantwoorden. Zo zie je dat de kortingen steeds eerder beginnen en daarnaast bestaat deze inmiddels in vele vormen naast de platte kortingen: Rabattmarkenhefte, bonuspunten en voordelen als je een site aanbeveelt bij anderen en dan de Schnaeppchen-portal voor aanbiedingen: Groupon, net zo populair als bij ons denk ik zo. Al met al ontvouwt zich een waar paradijs voor degenen die gevoelig zijn voor kortingen, niets nodig hebben maar heel hebberig onder het motto: hoe meer je koopt hoe goedkoper het totaal wordt. De moeder van M heeft het bij dit soort uitgaven over ‘Spaanse wind’. Geen idee waarom maar iedereen schnapt waar het hier over gaat.
Dan blijkt dat je er best nog wel vaak extra 10% af kunt halen als je een beetje doorzeurt als je iets wilt kopen dat je echt nooit nodig hebt.  En trots dat je dan bent op jezelf..
Het hele jaar door dus sinds tien jaar Sale en Angebote in Duitsland. Zelf ben ik daar nog steeds niet aan gewend. Ik wil geen Ausverkauf het hele jaar door. Geef mij maar het ouderwetse Rabattgesetz terug. Dan wist je tenminste waar je aan toe was.

20. July 2011 Posted by | Info, Lifestyle | , , , , , , , , | Leave a comment

Schutzmantelmadonna van Hans Holbein van eigenaar gewisseld


Schutzmantelmadonna, Hans Holbein de Jonge

Een Duitse fabrikant betaalt omstreeks 60 miljoen euro voor het schilderij Schutzmantelmadonna van Hans Holbein – een Schnäppchen. Deze was in 2003 nog te zien in het Mauritshuis in Den Haag bij de overzichtstentoonstelling over Holbein. Volgens de experts had het schilderij veel meer opgeleverd als deze zou zijn  aangeboden op de internationale markt. Volgens het Gettymuseum in Californië Getty zou het 120 miljoen dollar waard zijn geweest. Als onderdeel van het nationaal culturele erfgoed kon het schilderij niet worden uitgevoerd uit Duitsland. De nieuwe eigenaar Reinhold Würth wil het werk ophangen in de Johanniterhalle in Schwäbisch Hall. Dat is dan een geluk want hij had het ook boven zijn bank kunnen hangen zoals destijds de burgemeester van Basel, Jakob Meyer, die het werk in 1526 liet maken.
Het komt nog maar weinig voor dat een schilderij van een Oude Meester van dit niveau in de openbare verkoop komt. Behalve dan enkele schilderijen van dit kaliber die nog op zolders wordt gevonden

Reinhold Würth

slinkt deze markt natuurlijk. En wat in musea hangt blijft daarin de regel. Zo heeft het Getty museum schijnbaar onuitputtelijke middelen maar ook de Alte Pinakothek in München zou met veel geld niets aankunnen. De schilderijen zijn er niet meer. Zo heeft de markt van de oude Meesters te maken met weinig schommelingen. Voor het echte goede werk zijn er altijd kopers, crisis of geen crisis. Het is een stabiele markt en het ziet er niet naar uit dat de nieuwe rijken oude meesters kopen en niet weten wat zij doen. Kopers laten zich goed informeren en wat te duur is blijft in de winkel liggen.

Het schilderij was eigendom van de familie Von Hessen-Kassel die het lieten hangen in het voormalige slot van de familie en nu museum in Darmstadt. Darmstadt is niet blij met de verkoop. Het schilderij was er een grote attractie. Al jaren zijn er discussies gaande over wat er met het schilderij moet gebeuren. De knoop is doorgehakt.

Hoewel schijnbaar niets ermee te maken moest ik toch denken aan de commotie die er altijd was rondom het schilderij The Fallen Madonna (with the Big Boobies) in de serie ‘Allo ‘Allo (zie vooral vanaf 5.33 min) dat de Nazi’s willen hebben.

17. July 2011 Posted by | Cultuur, Info | , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Otto von Habsburg en zijn Herzbestattung


Otto von Habsburg

Franz Joseph Otto Robert Maria Anton Karl Max Heinrich Sixtus Xavier Felix Renatus Ludwig Gaetan Pius Ignatius von Habsburg – Lotharingen,

von Gottes Gnaden Kaiser von Österreich; Apostolischer König von Ungarn; König von Böhmen, von Dalmatien, Kroatien, Slawonien, Galizien, Lodomerien und Illyrien; König von Jerusalem etc., Erzherzog von Österreich; Großherzog von Toskana und Krakau; Herzog von Lothringen, von Salzburg, Steier, Kärnten, Krain und der Bukowina; Großfürst von Siebenbürgen; Markgraf von Mähren; Herzog von Ober- und Nieder-Schlesien, von Modena, Parma, Piacenza und Guastalla, von Auschwitz und Zator, von Teschen, Friaul, Ragusa und Zara; gefürsteter Graf von Habsburg und Tirol, von Kyburg, Görz und Gradiska; Fürst von Trient und Brixen; Markgraf von Ober- und Nieder-Lausitz und in Istrien; Graf von Hohenembs, Feldkirch, Bregenz, Sonnenberg etc.; Herr von Triest, von Catarro und auf der windischen Mark; Großwoiwode der Woiwodschaft Serbien etc. etc.

(vooral vanwege deze laatste mij onbekende en mooiklinkende titel – Großwoiwode – noem ik de hele trits op) werd geboren op 20 november 1912 in Reichenau, Oostenrijk als zoon van Aartshertog Karl, de latere Keizer van Oostenrijk en Koning van Hongarije, en Aartshertogin Zita, geboren prinses van Bourbon-Parma. Na het ineenvallen van de Habsburgse monarchie vluchtte de famille 1919 naar Zwitserland, later naar Madeira, waar Keizer Karl in 1922 overleed. Otto groeide op in Spanje en België, promoveerde in 1933 in Leuven. Hij vocht tegen het nationaal socialisme en woonde gedurende WWII in de USA. Hij was jarenlang Europarlementariër van 1979 – 1999 voor de CSU.

Otto Habsburg overleed op 98-jarige leeftijd in zijn huis in Pöcking aan de Starnberger See. Al zijn zeven kinderen waren bij hem toen hij vredig insliep. Zijn vrouw Regina (zo’n toepasselijke naam) was in februari vorig jaar overleden en lag

de doodkisten van Otto en Regina von Habsburg

nog in Veste Heldburg in Thüringen. Samen worden zij nu bijgezet in Wenen in de Kapuzinergruft, de grafkelder waar al 146 Habsburgers liggen. Voor de zoon van de Keizer worden/werden vier requiems gegeven: in Pöcking, in München, in Mariazell – waar hij weer samenkomt met zijn Regina – en op zaterdag in Wenen. In aansluiting hierop worden beide lichamen in de Kappuzinergruft bijgezet. Otto is zijn hart dan wel kwijt. Deze wordt de dag erna bijgezet in het klooster Pannonhalma in Hongarije – een Herzbestattung. Dit vind ik uiterst interessant. Dat je hart voor de helft in Hongarije bonkt begrijp ik als je als Koning van Hongarije verhinderd bent omdat je lichaam in de grafkelder in Wenen wordt bijgezet. Maar dat je als niet keizer en niet koning deze traditie voortzet in 2011 vind ik bizar.

Het hart is de plek waar ziel en liefde zetelen. Gedichten, liederen zijn vol van bonkende harten van geliefden. Het symbool van het rode hart als pictogram is over de hele wereld bekend.

Benediktinerabtei Pannonhalma

De wens om het hart na overlijden daar bij te zetten en verder te laten leven waar de overledene heel graag was of waar hij veel waarde aan hechtte, heeft geleid tot de bijzondere traditie van de gescheiden Herzbestattung. De machtigen en de rijken deden dit blijkbaar eeuwenlang. De laatste Habsburger die een Herzbestattung kreeg was Keizerin Zita. Haar hart werd eruit gehaald in Chur, Zwitserland, op de afdeling pathologie. En nu dus haar zoon. Ik denk dat Otto de laatste is van deze dynastie die dit bizarre ritueel doorvoert. Een einde van een tijdperk denk ik.

Met de hartelijke groeten van Otto.

Misschien ook interessant om te lezen: Kaiser Wilhelm

13. July 2011 Posted by | Cultuur, Info | , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Droom van de WM titel is voor de Duitse voetbaldames voorbij!


Het heeft helaas niet lang geduurd. De Duitse ” Fussballmädels” zijn uit het WM toernooi.

Aus der Taum vom dritten WM Titel”. De nederlaag in het kwartfinale tegen de Japanse ploeg met 0:1 kwam relatief onverwacht. In de verlenging waren de Japanse dames gewoon beter. Duitsland was sinds begin van de WM  “im Fussballfieber”.  Het maakte een zomers volksfeest los met heel veel toeschouwers en fantastische kijkcijfers.

Het vrouwenvoetbal heeft een enorme vaart genomen en zo staan ze bijna gelijk in de aandacht met de heren. Op dit moment zijn de kranten en sportzenders driftig met een analyse bezig. De Duitse bondscoach Sylvia Neid wordt genadeloos uit elkaar gehaald. Haar wisselbeleid en arrogante houding zou oorzaak zijn voor de slechte prestatie van de ploeg. Jammer, omdat wie een van de wedstrijden  van de Duitse ploeg heeft gevolgd, weet dat ze gewoon niet goed genoeg waren. Er zijn inmiddels andere ploegen (zoals bijvoorbeeld de Japanse en Zweedse) die het water kunnen rijken aan tweemalige wereldtitelhouder. De jarenlange dominantie van de Duitse vrouwen is over. Wij gaan na een nieuw tijdperk waar vrouwenvoetbal niet meer exotisch is en vooral leuk en spannend met veel leuke ploegen.

Ook favoriet Brazilië is uit het toernooi. Zij verloren tegen Amerika in de verlening met strafschoppen. De halve finales zijn woensdag en het finale wordt zondag 17.6 in Frankfurt gespeeld.

Kijk ook:

http://wp.me/pWDo2-gK

11. July 2011 Posted by | Cultuur, Info, Lifestyle | , , , | Leave a comment

WC’s langs de Duitse Autobahnraststätten


tegoedbon van Sanifair

Ken je ook de schoon ogende WC’s als je door de Heimat scheurt? Bij de meeste Autobahnraststätten betaal je voor het gebruik ervan. Als je het geld hebt gestort in een apparaat gaat de toegangsdeur open en kom je in een still Örtchen dat er geschrobd uitziet. In ruil voor het betalen  krijg je een bon die je kunt verzilveren in de bistro of in de sjop van de Autobahnraststätte. Daarmee kan je dus super dure artikelen kopen, want goedkoop zijn de drankjes en de broodjes nooit aan de snelweg. Je herkent deze pleevoorziening aan de Autobahn aan ‘Sanifair’.

De tijd dat een bezoek aan deze WC 50 cent kostte is entgueltig voorbij. Tegenwoordig is het Klobesuch in bijna alle Autobahnraststätten verhoogd naar 70 cent. Volgens de uitbaters is 50 cent niet kostendekkend en werden de prijzen dus langzaam maar zeker verhoogd in het Autobahnenland. Daarbovenop is de tegoedbon nog steeds maar 50 cent waard. Niet alleen de ADAC (de Duitse ANWB) stoort zich aan deze verhoging. De stille protesten worden steeds luidruchtiger. Inmiddels is het stille Örtchen voor veel mannen verplaatst naar buiten. Zij plassen er wild op los rond de Autobahnraststätten in de vrije natuur in plaats van 70 cent te betalen. Stinkende graszoden en bosjes zijn nu het nieuwe probleem geworden waartegen alleen water uit de brandspuit tegen helpt. Zie ook dit bericht.

Zelf heb ik er niets op tegen om 70 cent te betalen. Ik vind de plees volgens het Sanifairconcept  een zegen. Denk terug aan de preSanifair tijd waar de stank rond de WC’s niet te harden was. Met ingehouden adem ging je er in, je

automaten van Sanifair

lette op dat je niets, maar dan ook niets aanraakt en dan verliet je dat gebouwdeel zo snel als mogelijk, waarna je weer vrijuit kon ademen. Vandaag de dag is deze oude tijd nog actueel in de treinen. Maakt niet uit of deze in Nederland zijn of in Duitsland. Vaak vies en net zo vertrouwd als de openbare plees van vroeger. Terug naar de Sanifair. Gedoe vind ik wel dat je altijd munten bij je moet hebben. Die heb ik liever niet bij me en ben je dus eerst bezig om van papier munten te maken. En als je munten hebt betekent het niet dat het leven makkelijk moet zijn. Er zijn munten die het apparaat niet slikt. Ken je dat? Niemand die je dan helpt en moet je dus op zoek naar een nieuwe munt. En als je dan meereizende kinderen hebt die het liefst bij iedere Autobahnraststätte stoppen dan is het gedoe nog groter. Want ik geloof dat de kinderen een hele andere ‘ kleine boodschap’ willen doen: snoep en andere zoetigheid en rondrennen. En ik maar zoeken naar munten.
Als je dan die bonnen hebt en je wilt ze inwisselen dan kan je dus niet alle bonnen samen inruilen voor 1 krant. Nee, ” pro Artikel nur einen Bon” zegt de mevrouw zonder glimlach vanachter de kassa. En al dat gemopper over de te dure artikelen. De broodjes zijn klef, dat is waar; haal die in een dorp verderop bij een bakker. De rimpelige uitgedroogde worsten die er liggen van gisteren wil ik al helemaal niet, trouwens ook niet als ze er van vandaag uitzien, maar die zie ik nooit liggen. Over de koffie klaag ik nooit. Heerlijk vers en sterk.
Wij verzamelen de bonnen wel maar vergeten deze om te ruilen. Voor ik het weet kom ik jaren erna mogelijk niet in een Autobahnraststätte en als ik er wel weer kom heb ik de bewaarde bonnetjes niet bij me. Ik heb er een gewoonte van gemaakt om de bonnen te sturen naar vrienden die in de US wonen en die jaarlijks rijden vanuit Schaffhausen naar Bonn en terug. Dan weet ik dat de bonnen goed gebruikt worden of zoiets.

Genoeg over dit onderwerp. toedeloo!

8. July 2011 Posted by | Info | , , , , , | 3 Comments

Vrouwen voetbal WM in Duitsland


Duitsland heeft voetbalkoorts > ja…. vrouwenvoetbalkoorts. Sinds zondag 26 juni vindt in Duitsland de vrouwenvoetbal WM plaats. 16 ploegen dingen mee om de WM titel. Van Canada, Mexico, Amerika, Noord Korea tot en met Equatoriaal- Guinea (ik weet echt niet waar dat land ligt). Het openingsspel op zondag werd door de huidige kampioen Duitsland tegen Canada met 2:1 gewonnen.

Opmerkelijk is het dat deze wedstrijd in het olympisch station in Berlijn door meer dan 75.000 toeschouwers live werd gevolgd. Maar nog opmerkelijker is dat meer dan 14 miljoen TV kijkers deze wedstrijd hebben gevolgd. Een record en overweldigend voor de Duitse ploeg die met deze belangstelling totaal geen rekening heeft gehouden. Silvia Neid, de Duitse trainster van het elftal was dan ook met stomheid geslagen toen zij deze cijfers hoorde.

Het enthousiasme van de toeschouwers is geweldig en de belangstelling van de buitenlands media is groot. In 9 verschillende Duitse steden vechten de diverse vrouwenteams nu om de WM titel. Favorieten voor de titel zijn Duitsland, Amerika en Brazilië. 17 juli is de finale in Frankfurt en tot die tijd zijn er zeker spannende en leuke wedstrijden te zien (Kijk hier vooral op ZDF en ARD; deze zenders zenden de spelen live uit.)

Wat mij wel opvalt is dat Nederland maar heel beperkt over dit toernooi bericht. Men vindt het blijkbaar niet belangrijk nu het Nederlands elftal niet mee doet aan deze wedstrijd. Jammer, zeker waar toch juist dit land pretendeert om het voetbal gekste land van de wereld te zijn of geldt dit alleen maar voor de mannen…. en wordt mijn vermoeden bevestigd dat Nederland toch conservatiever is dan dat het denkt te zijn?

29. June 2011 Posted by | Cultuur, Info | , , , | Leave a comment

Mysterie rond foto’s Tweede Wereld Oorlog ontrafeld dankzij NY Times


Nadat ik wat onwennig ongeveer twee jaar geleden een twitter account had

kamp in Wit Rusland

geopend, klikte ik op de New York Times. Die komt nu non stop twitterend binnen. Veel deed ik niet met twitter maar nu met een iPhone al wachtend op treinstations of in cafés kijk ik wat er allemaal getwitterd is. Natuurlijk enorm veel onzin waar ik volstrekt aan voorbij ga. Soms ook verwijzingen naar interessant lijkende artikelen of momenten. Zo kwam ik via de twitters van de NY Times erachter dat deze op zoek was naar een fotograaf. In NYC was een privé fotoalbum opgedoken met buitengewone foto’s. Eerst leek het een gewoon fotoalbum in goede conditie gebonden in een donkergrijs leergebonden album. Foto’s uit de Tweede Wereldoorlog. Soldaten, gevangenen met de Jodenster, Hitler himself heel dicht bij de fotograaf – en dat allemaal in 1 foto album. Op dat moment is niet helder wie de fotograaf is, ook niet voor de bezitter van dit album, een zakenman in de mode die anoniem wil blijven en die het album heeft gekregen van een bekende, die op zijn beurt als tuinman voor een Duitser heeft gewerkt in New Jersey. Beide heren zijn overleden.
Het lijkt erop dat de fotograaf uit de directe hofhouding van Hitler moet zijn gekomen. De NY Times heeft de foto’s gepubliceerd en ging op jacht naar de naam van de fotograaf. Die is inmiddels gevonden las ik dankzij twitter: Franz Krieger. Ik vond het

Franz Krieger

een spannende race. Lees het verhaal en kijk naar de foto’s.
Zelf bezit ik een fotoboek: Nein, Onkel: Snapshots From Another Front 1938–1945 met daarin foto’s vanuit het derde rijk met allemaal niet eerder gepubliceerde foto’s van Duitse soldaten in hun vrije tijd. Gewone Duitse soldaten die ook vrij hadden voor ze weer doorgingen met hun misdadige werk. Fascinerend en bizar en voor mij nieuw. Ik had nog geen foto’s gezien van Duitse soldaten tijdens de Oorlog in hun pauzes en vrije tijd. Achteraf gezien logisch dat de mannen en vrouwen ook vrij hadden, maar ja, het waren de beulen. Met dezelfde verwondering zie ik  de foto’s van Franz Krieger en blijf kijken naar de foto’s van de gevangenen in kampen.

25. June 2011 Posted by | Cultuur | , , , , , , , , , | Leave a comment

Hannelore Kohl, de vrouw van Helmut


Hannelore en Helmut Kohl

Om altijd maar de ‘vrouw van’ te zijn lijkt mij niet eenvoudig als het gaat om een partner die een zwaargewicht is. Dat is oud-bondskanselier Helmut Kohl (81), in ieder opzicht.
Vorige week kwam een biografie uit over Hannelore Kohl: “ Die Frau an seiner Seite” met daaronder “Das Leben und Leiden der Hannelore Kohl” geschreven door Heribert Schwan die het echtpaar goed kende en met wie Hannlore vertrouwelijk sprak over details die zij niet met anderen deelde.
Op 4 juli 2001 pleegde Hannelore Kohl op 68 jarige leeftijd zelfmoord in de Kohl-bungalow in Ludwigshafen. Haar man was op dat moment in Berlijn. Haar geloof aan een wonder om haar ziekte – een lichtallergie – naast depressies te overwinnen, heeft zij verloren. Zij kon vanwege haar ziekte overdag niet meer naar buiten en zo werden de gesprekken van haar met Schwan gevoerd tijdens wandelingen ’s avonds en ‘s nachts.
In 2002, kort na haar zelfmoord, verscheen al een boek over haar. Dona Kujacinski und zoon Peter Kohl probeerden de keus die Hannelore Kohl had gemaakt, te begrijpen. Dit nieuwe boek dat de schrijver in nauw overleg met de familie Kohl heeft geschreven, geeft een intiemer beeld van het leven van haar.
„Es fällt mir sehr schwer, Dich nach 41 Jahren zu verlassen. Aber ein langes Siechtum in Dunkelheit will ich mir und Dir ersparen.“ Verder schrijft zij: “Ich danke Dir für viel Hilfe, Zuspruch und Deine Versuche, mein Leben zu erleichtern. Zusammen mit Dir habe ich viele gute Jahre gehabt, und auch schlechte Zeiten haben wir durchgestanden. Ich danke Dir für ein Leben mit Dir und an Deiner Seite – voller Ereignisse, Liebe, Glück und Zufriedenheit. Ich liebe Dich und bewundere Deine Kraft. Möge sie Dir erhalten bleiben. Du hast noch viel zu tun.”
Dit is een deel van haar afscheidsbrief die helemaal wordt afgedrukt in het boek en die een wanhopige en hopeloze vrouw laat zien. Het boek laat ook een vrouw die zich altijd ondergeschikt opgesteld heeft aan haar grootse man. Een man die altijd zijn (vaak geënsceneerde) vakantie aan de Wolfgangsee wilde doorbrengen terwijl zij op zichzelf wel ergens anders naar toe wilde. Een vrouw die als 12 jarige vlak voor het einde van de tweede wereld oorlog door Rusissche soldaten werd verkracht en „wie einen Zementsack“ uit het raam werd gegooid door deze mannen.
Al met al een schokkend beeld van een vrouw die de last van het leven niet meer kon verdragen.

21. June 2011 Posted by | Cultuur, Info | , , , , , , , , , | Leave a comment

CHIO: Weltfest des Pferdesports


Volgende maand zullen alle echte paardrijfans vanuit heel Europa hun ogen richten op Aken. Daar vindt sinds jaar en dag het pretentieuze Concours Hippique International Officiel, kortweg CHIO (www.chioaachen.de)  plaats, deze keer van 8 tot 17 juli. Als je dit concours zou willen rangschikken naast andere sportevenementen dan valt deze onder de categorie Wimbledon van het paardrijden. Het is Duitslands grootste jaarlijks terugkerende sportevenement. Vorig jaar 300.000 toeschouwers. Als je langs de hospitality areas struint dan denk je als argeloze bezoeker dat het om een pretentieus Europees evenement gaat. De hoofdsponsors Rolex, Mercedes en de Warsteiner Bier beamen dat. Buiten is er onder andere een stadion met 30.000 stoelen voor het springen en daarnaast een arena met 5000 stoelen voor onder andere dressuur.

Angela Merkel opent CHIO in 2010

De internationale competities in Aken begonnen in 1927. De hoogtijdagen van de paardenspringsport waren in de zestiger en zeventiger jaren van de vorige eeuw volgens mij. Als kind en nog steeds denk ik dat de Duitse belangstelling voor paarden groter was en is dan vanuit Nederland. Vele paardenracebanen van weleer zijn hier allang gesloten en ik heb niet het idee dat er een massa is die uitziet naar bijvoorbeeld het CHIO in Rotterdam, in ieder geval niet zoals voor tenniswedstrijden.

Als kind mocht ik in de zeventiger jaren vaak naar het CHIO met mijn ouders en mijn zusje. In mijn beleving mochten we van mijn vader dan kiezen wanneer we wilden gaan en kozen we voor het hoogtepunt van de CHIO en die vond plaats op de zondagmiddag. Het ritueel bestond dan eerst uit een lunch ergens in Aken met degene dankzij wie mijn vader de kaartjes had gescoord. De Gastgeber en zijn Frau opgedirkt en wij dus ook netjes. Daarna reden we achter elkaar aan naar het CHIO terrein. Een beleefd afscheid en ging ieder naar een andere ingang van het stadion. Vervolgens zagen wij het Ehepaar verrijzen op de trappen die leidde tot de VIP-loge. Daar zaten wij dus niet, maar voor ons was ook goed gezorgd. Wij zaten overdekt op prachtige plaatsen en konden alles goed en droog overzien. Op deze zondagmiddagen werd toegewerkt naar de Grosse Preis von Aachen, de Springprüfung met toppaarden en topruiters van deze wereld dat begon om 15 uur . Vervolgens erna de Abschied der Nationen waar alle deelnemende ruiters van alle shows en wedstrijden terug in het stadion komen voor de grote parade waarbij de 30000 toeschouwers zwaaien met witte zakdoeken (daar te koop mocht je er per ongeluk geen toonbare bij je hebben). Allemaal heel gedisciplineerd. Mijn ouders en ik waren in de regel dan al weer weg. Na circa 4 uur paarden kijken was het goed geweest. Wij zijn bovendien niet zo van het winken mit Taschentuecher.

De naam van Paul Schockemöhle viel in de pers hier in Nederland rondom zijn koop van het top dressuurpaard Tortilas.

Totilas met Matthias Rath

Schockemöhle ken ik natuurlijk als springruiter vanuit CHIO vroeger. Totilas (met Matthias Rath) zal er dit jaar in Aken zijn – en alleen om dit paard zou je naar Aken moeten willen gaan – naast andere dressuurpaarden, zijn waaronder Ravel (met Steffen Peters), Mistral Hojris (‘Alf) (met Laura Bechtolsheimer) and Parzival (met Adelinde Cornelissen).

18. June 2011 Posted by | Cultuur, Info, Lifestyle | , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.